Uzun zamandır Londra ya gitmiyordum. Geçtiğimiz hafta bir fuar ziyareti vesilesi ila Londra ya gittim. Ne kadar zamandır gitmediğimi düşündüm. En azından 10 sene olmuş, son Londra ya gittiğim. Genelde her yurt dışı seyahatim dönüşünde, cebimde kalan ülke paralarını bir özel kutuya koyarım. Öyle metal paralar var ki elimde, değil tedavülden kalkması, Ülke bile ortadan kalkmış. Yugoslavya ya ait paralar bile var benim koleksiyonumda. Avusturya Şilini, İtalyan Lireti , Fransız Frangı, Alman Markı avuç dolusu metal paralar. Aralarında kâğıt paralarda var bu koleksiyonda.
Hatta Gorbaçov un ilk iktidara geldiğinde prestroyka adı altında açılım peşinden, Rusya ya gitmiştim. O tarihlerde en büyük kâğıt banknot para 25 Ruble idi. O para bile var, benim koleksiyonumda. Aralarında Afrika ülkelerinin, Uzakdoğu ülkelerinin paraları da bu koleksiyonumda durur. Zaman zaman bunları çıkarır bakar seyreder, anılarımı tazelerim.
Londra’ ya gitmeden evvel de bu koleksiyondaki paraları çıkarıp baktım. Birkaç 1 pound metal para, 50 pence sarı maden hatta 1 pence bakır para ile 20 pound’luk kâğıt para vardı. Onları çıkarıp yanıma aldım. Aradan geçen 10 sene sonra bu paraların değeri var mı diye meraklanmıştım. Hani Avrupa ülkeleri bizim ülke ekonomimizi kıskanıyorlar ya, birde ben yerinde tetkik edeyim dedim. Londra ya bu defa PEGASUS ile Stansted hava alanına bilet aldım. İnanılmaz bir ücrete, ancak, kısıtlı servis verilen bir şekilde seyahat edilmekte.
İngiltere de yeni olan uygulama ile tren, metro, otobüs gibi toplu taşıma araçlarına binişlerde, bilet yerine kredi kartınızın geçerli olduğunu izledim. Yani maliyeti düşürmek için bu tür kartlardan arınmışlar. Otele kadar olan mesafeyi tren ve metroyu kullanarak oldukça kısa bir zamanda kat ettim. Kısa bir zaman içinde fuar yerindeki toplantıya yetişmem gerekiyordu.
Londra da yeni bir metro inşaatı bitirmişler. Fuar yeri olan EXEL gümrük yerinden Heathrow hava limanı arasında olan yeni bir hat, mesafeyi neredeyse katlanarak kısaltmış, zamanı 1/3 kadar indirmiş . Bu hat ile toplantıya 1 saatte gideceğim mesafeyi 20 dakikada aştım.
Bir taksiye bindim. Gittiğim mesafede taksimetre 9.00 pound yazdı. Cebimde getirdiğim 20 pound kâğıt parayı uzattım. Şoförün gözleri fal taşı gibi açıldı. ‘Bu kâğıt para çok değerli, bunu vermek için kararlı mısın?’ diye sormaz mı ve devam etti ‘bu para çok değerli?’ Diyerek şaşıp kaldı. Elimde başka bir para olmadığından ‘ Kredi kartı ile ödeyebilirim, ama istersen al bu parayı,’ dedim. Adam cüzdanını açtı verdiğim 20 pound kağıt parayı özenle cüzdanının özel bir yerine koydu, çıkardı bana 20 pound yeni paradan verdi. ‘Taksi ücreti almayacak mısın?‘ diye sordum. ‘Hayır ‘dedi. ‘Sen bana çok büyük bir değer verdin, senden para alamam’ diyerek teşekkür etti.
Geldiğim mesafeyi 10 sene evvel gelmiş olsaydım, yine buna yakın bir ücret olurdu, diye düşündüm. İngiltere de enflasyon değerleri geçtiğimiz son “10 sene içinde piyasaları pek de etki etmemiş dolduğunu görmekteydim.
Hani bizi bazıları gibi, gerçek dışı algı operasyonu ile inandırmaya uğraştıkları, ‘Avrupa bizim büyümemizi kıskanıyor, refahımızı kıskanıyor’ yalanı var ya, işte bu katmerli yalana, benim yurdum insanı kanmakta. Neden mi? Yurdum insanı saf ve temizdir. Osmanlı İmparatorluğu döneminden kalan ‘Tek Padişah’ın dediğine inanılır,’ kalıtımından henüz kurtulamamış bir Türk toplumu var elimizde.
Akşam yemeği için, genelde gittiğim Çin Mahallesinde bir Çin lokantasına uğradım. Düşüncem uzak doğun lezzetinde pişirilen Pekin Ördeği tabağını tekrar tatmak. Mısır çorbası, yarım ördek tabağı ve haşlanmış pirinç ile donatılmış akşam yemeğimin faturasında, 10 sene içinde, hemen hemen hiç artış olmamış.
İngiltere de son 20 sene içinde yıllık enflasyon ortalama %2.84 değerini hiç aşmamış. Aklına gelince akaryakıta zam yapmamışlar. Trafik cezalarına akıllarına geldikçe zam yapmamışlar. Motorway dedikleri oto yolları mükemmel standartlarda tutmaktalar. Yeni yollar, yeni güzergahlar tesis etmişler. Ülkede düzen hiç değişmemiş. İnsana saygı sınırsız. Yollarda yayalar için çizilmiş sarı çizgilere adımınızı atın, bütün trafik anında durmakta. Hiçbir araç trafik kurallarını hiçe saymamakta. Hukukun üstünlüğünü, adaletin var olduğunu görüyorsunuz. Devlet orada olmasa da varlığını, bütün halkın kanun ve kurallara ne kadar saygılı davrandığında, izlemektesiniz.
Dikkat ederseniz dünyada yurt içinde kanun ve adalete güven tesis edilmeyen ülkelerde, gayri menkul alımları tavan yaptığını görmekteyiz. Ülkemizde de aynı durumu görmekteyiz. Halk adalete ve hukuka güvenmediğinden, ihtiyaç fazlası konut yapıldığını biliyoruz. Devletin kayıtlarında 2025 yılı Eylül itibariyle ihtiyaç fazlası 7.5 milyon konut bulunmakta. Her yıl bu değer artmakta ve 1.5 milyon konut eklenmekte. İngiltere de ise yatırım olarak kimse konut satın almamakta, alsalar da, 20 sene - 30 sene vadeli çok düşük faizle, sadece ihtiyaç için mülk edinilmekte. Yıllık faiz, enflasyon değerini geçmemekte. Yani 2.84 üzerinde olmamakta. İşte bizi kıskanan ülkelerin başında İngiltere. Ülkemin % 5 olan Saraya yakın iş adamlarının birikimleri, İngiltere’deki finans kurumlarına yatırılmakta.
Türkiye de bu finans kurumlarından faizle borç para almakta. Müttehitlerin yurt dışı birikim olarak İngiltere’de yatan parası, ülkem tarafından faizle borç olarak alınmakta. Bütçeden ödediğimiz 2.74 trilyon lira faiz, bu halkın belini kırmakta. Bir Bakan çıkıp ortaya ‘Vergiler gelir dağılımının iyileştiğini söylüyor, bütün yükü dar gelirli çekmekte diyorlar, bu Algı operasyonu‘ demekte.
Sokağa bile çıkamayan ülke yönetimi, mutfaktaki yangını görmekten aciz. TUİK verilerine bakıp ahkam kesen bir Maliyemiz var ki, kanımca gözlüklerinin camlarını değiştirmesi gerekir, hayatın gerçeğini, bu kullandığı gözlükler göstermemekte diye bir sözüm geldi söyledim hem nalına hem mıhına.
