İsmet Anıtsal (17)

Hünkara layıktır çorbası, Güzel olur kapaması. Mideyi rahatlatır ezmesi, Hepten doyurur oturtması.

Eser şiddetli fırtına, Sığmaz için içine. Olursun allak bullak, Çıkar için dışına.

Kar tanesi düşündürür, Yağmur damlası hatırlatır, Rüzgâr sesi çınlatır, Adımlarken baştan başa. Dağın başında yokuşta, Ovanın ortasında inişte, Derede tepede düzde, Adımlarken karış karış.

Evreni anladığını sanır, Düşünen, konuşan varlık. Üstün olduğunu sanır, Çevresini değiştiren insan.

Olunca üzülür kahrolursun, Dertlenirsin içten içinden. Görünce düşünür çökersin, Beklersin destek candan.

Yoktan var olursun, Akar gidersin filizlenip, Serpilir büyürsün gelişip, Taşar enerjin artıp. Bilmezsen yalan dolan, Çalışırsın alın teriyle.

Çalışarak üreterek öğrenmek, Yaşamak her anı, her günü. Duymak içinde eğitimin gücünü, Paylaşırken bilgiyi herkesle.

Canı çıksın yokluğun, Zordur dayanması içten, Güçtür görünen dıştan, Bitirir çabalaması hepten. Ekler, yapıştırır koyarsın, Sıkar, yumar bükersin.

Olmaz onsuz hayatta, Zordur çok olursa da. Nimettir varlığı kararınca, Zarardır fazlası olunca.

Ne desem bilmem ki, Öyle de olur böyle de. Nasıl istersen söyle, Varır iş olacağına.

Alacağı vereceği bilmek, Hesaba kafa yormaktır. İnceden hesap yapmak, Hesabı çarşıya uydurmaktır.

Düşünürsün ince ince, Yazarsın alt alta. Koyarsın yan yana, Toplarsın ucu ucuna.

Doğarız sıfır kilometrede, Koşarız hızla büyümeye. Çalışırız kazık çakmaya, Kalmak için bu dünyada.

Gelirsin denk birine, Doğru dürüst, anlamlı. Toslarsın bir diğerine, Kaba saba, sallapati.

İçin pır pır eder, Isınır için yürekten. İçin titreşir durur, Gıcıklanır için derinden.